Bekijk het actuele programma van Mondiavisueel met alle voorstellingen

Niet de RACE maar de REIS - Jolanda Linschooten

Niet de RACE maar de REIS

Spreker: Jolanda Linschooten

Samenvatting

Jolanda Linschooten is fotograaf, auteur, avonturier, ultraloopster en vooral ook multimediapresentator. Sinds 2000 leeft ze van haar avonturen, reportages en expedities. In 2003 werd ze gekozen als ‘buitensporter van het jaar’. In deze multimediapresentatie legt Jolanda een afstand af van tweeduizend kilometer – met omwegen – in 50 km per dag, dwars door de Britse fells. Geen supportcrew, massagetafel of stopwatch maar onderweg bivakkeren. Natuur als inspiratiebron i.p.v. racedecor. Start en finish zijn slechts bakens die het onderweg zijn markeren. Niet zo SNEL maar zo MOOI mogelijk van zuid naar noord… niet de RACE maar de REIS…! In haar ‘live’ multimediapresentatie, op een 7,5 meter breed scherm, deelt Jolanda Linschooten haar belevenissen met het publiek.


Tip: dubbelklik om de video groot te kijken.

Foto impressie

Niet de RACE, maar de REISNiet de RACE, maar de REISNiet de RACE, maar de REISNiet de RACE, maar de REISNiet de RACE, maar de REIS

Reviews

Desiree van Poppel

 

Prachtig scherm, goede sound! Al veel lezingen en presentaties gezien van Jolanda, maar ze heeft zichzelf weer overtroffen.


M.H.R. de Lange Klaassen

 

Het grote scherm plus de scherpe, zuivere opnames waren uitstekend. Ook de eerlijkheid over Jolanda’s gemoedstoestand maakten alles heel mooi en natuurlijk. Duidelijk verstaanbaar en goede korte info. Ik overweeg om ook naar Houten te gaan. Het was mijn eerste keer, dus misschien een volgende keer. Ik heb heel erg genoten!


Chantal van Ginneken

 

Jolanda neemt je mee in haar reis, brengt de sfeer goed over. Haar woorden inspireren en raken je. Professioneel en ontzettend mooi om zo de reis mee te beleven.


Lees alle reviews over “Niet de RACE maar de REIS” van Jolanda Linschooten

Uitgebreide omschrijving

“Eén blik op de autokaart van Engeland en Wales en je ontwaart een spaghettiklont van wegen. Wat denkt Jolanda Linschooten daar te vinden?! Niemand die het haar rechtstreeks vraagt. Maar zo’n vraag stelt zich ook non-verbaal via een combinatie van wenkbrauwen en mondhoeken. Avontuur op een overbevolkt eiland?”

Jolanda Linschooten - Niet de RACE maar de REISGroot-Brittannië is heus niet klein maar op een eiland waar 63 miljoen mensen wonen naar intense natuurbeleving zoeken lijkt bij voorbaat gedoemd te mislukken. Daarnaast ontbeert het Britse eiland onmiskenbaar de afgelegenheid van Nova Zembla, de ontoegankelijkheid van Antarctica en het exotische van de Galapagos. Naar de laatste wildernis is Jolanda niet op zoek. Ook hoeft ze geen roofdieren te villen of brandnetelsoep te eten.

 

Jolanda Linschooten - Niet de RACE maar de REISWat ze wil is simpel: overweldigende natuur waar ze in alle stilte doorheen kan lopen. Niet een ochtendje, maar wekenlang. In Groot-Brittannië is ze daarvoor aan het juiste adres. Weinig landen waar de wandelcultuur zo doorontwikkeld is. Waar ‘public footpaths’ dwars door privé-terreinen slingeren, voorzien van trappetjes om steenmuren te passeren en wegwijzers die de indruk wekken dat het heel normaal is om door iemands achtertuin te banjeren. Waar bordjes als ‘muddy boots welcome’ de toegang tot pub of Bed & Breakfast versoepelen. Waar zo’n 5.000 km aan gemarkeerde wandelroutes verdeeld is over een netwerk van maar liefst twintig langeafstandspaden. Zo’n infrastructuur schreeuwt erom gebruikt te worden: oude spoorwegtrajecten, voormalige veedrijverroutes, kanaaltjes met jaagpaden, open velden, veengebieden, bergdalen en bergpassen – dit alles dwingt precies de vertraging af die Jolanda zoekt.
Jolanda Linschooten - Niet de RACE maar de REISJolanda vertelt: “Ik was nog nauwelijks begonnen – de eerste onzekere stappen van mijn voetreis naar John O’ Groats – of daar drong zich glashard de vraag op waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Wist ik veel wat tweeduizend kilometer te voet werkelijk betekende? 2.000 was geen gevoel maar een getal, een lijn van zuid naar noord, ‘end-to-end’ op de Britse autokaart. Zo goed en zo kwaad als het ging, boog ik mee met de wind, probeerde niet te denken aan die oneindige reeks van langeafstandspaden maar concentreerde me in plaats daarvan alleen op de volgende stap. En de volgende. Mijn hoofd raakte sneller leeg dan verwacht maar de voldoening die daar doorgaans voor in de plaats komt, bleef uit.

Jolanda Linschooten - Niet de RACE maar de REISHet hele idee om lopend wekenlang een groene route te volgen, had nogal wat voeten in de aarde. Zoiets bestond alleen ver weg, in de Verenigde Staten, daar had je bijvoorbeeld de Appalachian Trail. Doodzonde eigenlijk, zoiets kunnen we wat dichterbij huis toch zeker ook wel realiseren? Hoe langer je te voet onderweg bent, hoe minder belangrijk zoiets als tijd wordt. Ik tel in natte schoenen en droge kleren, in aantal repen chocola. Mijn beleving ervan verandert ook. De magie zit ‘m in simpele dingen. De geur van een klein houtvuurtje waarop de koffie pruttelt. De eerste zonnestraal na een regenbui. Onder de wolken uit lopen en de wereld zien verdiepen als een toneelgordijn dat ineens openschuift.”

Jolanda Linschooten - Niet de RACE maar de REISHeel bijzonder zijn ook de onverwachte ontmoetingen met andere wandelaars. Jolanda hervat haar relaas: “Vanachter mijn pot verse muntthee bekeek ik de fitte zestiger die zo te zien ook aan de wandel is. Dagtochtje wellicht. Hoezeer ik me vergiste bleek toen ze glunderend met oerschotse tongval vertelde dat ook zij onderweg is naar John O’Groats. Ze wil haar land leren kennen, opnieuw en van dichtbij. “Er is werkelijk geen betere manier. Dit langzame lopen is een nieuwe manier van kijken. Ik heb geen haast, weet je.” Vertrouwelijk boog ze naar mij over, lachte de breedste lach die ik in dagen gezien had en verkondigde toen zo zachtjes alsof het een geheim is: “Alleen dan leer je kijken met je voeten.” 
De ontmoeting met Kate, zo heette ze, was een cadeautje dat Jolanda de dagen erna in de eenzaamheid van de Hooglanden nog herhaaldelijk uitpakte.

Jolanda Linschooten - Niet de RACE maar de REISEn op dag 48, met de wind in het haar bovenop de kliffen van Duncansby Head, even voorbij John O’Groats aan het eind van haar doorkruising, schoten haar de woorden van Kate opnieuw te binnen. Vooral die laatste, bij hun afscheid – zij bleef slapen in Bridge of Orchy, Jolanda wilde nog door. Ze gaf haar een hug als waren ze de beste vriendinnen. Zachtjes, als schaamde ze zich voor haar woorden, fluisterde ze: “Als ik anderen over zulke dingen hoorde vertellen dacht ik ‘ja prachtig, dat wil ik ook’ maar… Altijd was er wel iets. Hoe herkenbaar. “This walk is essentially my rebellion against the but, you know!”

Offerte aanvragen