Bekijk het actuele programma van Mondiavisueel met alle voorstellingen

Yukon Goldrush - Jolanda Linschooten

Yukon Goldrush: de reis die een survival werd…

Spreker: Jolanda Linschooten

Samenvatting

Jolanda Linschooten is fotograaf, auteur, avonturier, ultraloopster en vooral ook multimediapresentator. Sinds 2000 leeft ze van haar avonturen, reportages en expedities. In 2003 werd ze gekozen als ‘buitensporter van het jaar’. Tijdens een tocht van 60 dagen door de Canadese wildernis, volgde ze met echtgenoot Frank en husky Herschel het spoor van de goudzoekers uit 1898. 400 km te voet en 900 km per kano over de Yukon River naar Dawson City. Een verhaal over wanhoop en geluk. Rauw…, keihard… en schitterend tegelijk. In haar ‘live’ multimediapresentatie, op een 7,5 meter breed scherm, sleept Jolanda Linschooten u mee in de reis die een survival werd…

Yukon Goldrush scoort gemiddeld een 9,2 uit 10 met 50 reviews.

Tip: dubbelklik om de video groot te kijken.

Foto impressies

yukon river, Yukon show foto 02 looptocht dawson-old crow, in cessna terug naar dawson looptocht dawson-old crow, doorwaden

Reviews

Albert Alma

Het enthousiasme werd direct overgebracht op het publiek, je voelde als het ware zelf hoe het moet zijn om een dergelijke tocht te ondernemen.


Pien Dell

Goed evenwicht tussen beelden en persoonlijk commentaar. Niet te lang, niet te kort. Evenwichtige presentatie. Ken Jolanda een klein beetje. Fantastische alleskunner. Goede verteller. Mooie bijpassende muziek.


Jos Herberigs

Indrukwekkende belevenis. De stem en voordracht van Jolanda Linschooten was ingetogen, bleef 2 uur bewonderswaardig constant en is onmisbaar. Deze vorm van beleving is onthaasten pur sang. In het begin is het even wennen, daarna word je meegezogen in het verhaal. Afwisselend stilstaande beelden en beweging versterken elkaar. De muziekkeuze was zeer passend.

Lees alle reviews over “Yukon Goldrush” van Jolanda Linschooten

Uitgebreide omschrijving

Inleiding

Jolanda Linschooten‘Living off the land.’ Ik lach, want het klinkt grappig, als uit een of andere survivalfilm, niet iets dat echte mensen tegen elkaar zeggen. Maar ondanks mijn lach heeft Frank die serieuze blik, bezorgd. Zo dierbaar is hij me en toch lijkt zijn gezicht ineens nieuw. Anders. Ingevallen. Ik kijk weg, het doet pijn hem zo te zien en de reden weet ik wel. ‘Living off the land’ klonk geweldig goed en toen Frank vóór ons vertrek een geweer aanschafte, zat ik vol romantische plannen om al jagend en verzamelend door de wildernis te zwerven. Maar honger haalt overal de franje af, overleven is rauw en vooral keihard.

Frank van ZwolEen superteam in topconditie met prima uitrusting en jarenlange ervaring en tóch komen we in zo’n situatie terecht, de survival nabij. En waarom ook niet? Noodweer trekt zich immers van ervaring weinig aan, maakt korte metten met twee kleine mensen en een husky die dwars door het Canadese achterland trekken. Moerassen worden meren, beekjes worden rivieren en het tempo loopt zorgwekkend terug. Dat is toch al niet hoog in dalen vol wilgenstruiken en op bergruggen vol stenen. Maar daar hadden we op gerekend. Wie winkels en wegen achterlaat, weet dat de rugzak zwaar zal zijn en het tempo laag. Daar keek ik zelfs naar uit op het moment dat we Dawson City met zijn genoeglijke Wildwest façade verlieten.

900 kilometer per kano

Frank van Zwol bij kanoSamen met Frank en Herschel was ik de halve Yukon al doorgereisd, in het spoor van de goudzoekers uit 1898. Eerst pakweg 55 kilometer te voet vanuit Dyea aan de kust van Alaska over de Chilkoot Pass en de Canadese grens getrokken, vervolgens 900 kilometer per kano over de Yukon River gepeddeld, helemaal tot aan het goudzoekersstadje Dawson City. Maar anders dan die goudzoekers uit vervlogen tijden dachten wij ons goud verderop te vinden, in de woeste bergen die zich nog ten noorden van Dawson City uitstrekken. De Ogilvie Mountains. Ja, daar dachten wij ons eigen goud te vinden. In die 400 kilometer serieuze wildernis waar nauwelijks een mens komt.

Yukon GoldrushWat keek ik uit naar juist die voettocht, wat verlangde ik ernaar om bewust een tijdlang de overdaad aan luxe te verwisselen voor een karig leven in de natuur. Naar het volgen van kariboesporen en vooral naar het samenzijn, twee mensen en een hond, verbonden als nooit tevoren. Maar vanaf de dag dat we Dawson verlieten, regende het in de doorgaans zo droge Yukon Territories, waardoor ik na een paar beken en een stuk of wat moerassen constateerde dat mijn benen tot kniehoogte kletsnat waren. “Dat droogt wel weer”, beweerde ik stoer, denkend aan eerdere tijden op IJsland en in Schotland of Noorwegen. Maar inmiddels is het de 28e dag sinds we Dawson verlieten, mijn voeten zijn, behalve ’s nachts in de slaapzak, voortdurend nat en zien er tamelijk gerimpeld en gekloofd uit van al dat vocht.

1 kilometer per uur

Frank van ZwolToch zijn natte voeten niet echt erg. Het dagelijkse quotum van 15 kilometer kun je erop halen. Maar het is de intensiteit waarmee dat gepaard gaat die me langzaam uitholt. Bossen doorkruisen waarin een brand heeft gewoed, moerassen doorwaden met kniediep veenwater tussen hoge wiebelpollen, dalen doorworstelen die begroeid zijn met manshoog kreupelhout, langgerekte bergruggen over klauteren die vanuit de groene jungle eerst een weldadig onbegroeide uitkomst lijken maar eenmaal boven steevast alsnog in alpiene rotsen eindigen – je kunt het allemaal verwachten als je de wildernis opzoekt, maar wanneer het daarbij dagen achtereen stortregent verandert toch je perspectief. Terwijl we alles gaven wat in ons zat, vorderden we hooguit één kilometer per uur, soms waren we na een uur zelfs niet meer dan 500 meter opgeschoten en op andere momenten liepen we helemaal niet.

Jolanda LinschootenIn de stromende regen die van geen ophouden wist, kon Frank vuur maken dankzij hars en meegedragen berkenbast. Verbazingwekkend hoeveel je met weinig doen kunt. Vuur is hete bessensoep. Is elk een stukje gebraden korhoenborst. Verder aten we die dagen niks: de meegenomen proviand was voor het lopen en voor dat doel al veel te weinig. Bedoeld voor twee weken, niet voor drie. Alleen de husky had voldoende te eten en beleefde het avontuur van zijn leven. Joeg vrolijk achter grondeekhoorns aan, zonder zorgen over eten of routekeus die ons zo bezig hielden. Slapen bleek weldadig want voor een paar uur schoof ik dromend aan bij overvolle tafels, bakte ik de meest fantastische taarten en laadde ik winkelkarren vol chocola, chips en mayonaise.

Alleen overleven telt nog

Yukon GoldrushAls nooit tevoren besef ik hoezeer genieten van de wildernis een vorm van luxe is die leuk blijft zolang je maag gevuld is. Frank is zo enorm vermagerd en zelf ben ik ook behoorlijk zwak. Met naast de satelliettelefoon ook nog een noodbaken op zak, kunnen we natuurlijk doorlopen totdat het écht niet meer gaat en dan de knop indrukken. Maar zo zitten we niet in elkaar. We hebben hier zelf voor gekozen dus moeten we hier ook zelf uit zien te komen. Als het om overleven gaat, veranderen je doelen. Hier heelhuids uitkomen is de echte pot met goud. Wat als een ontdekkingsreis begon lijkt te eindigen in een bizarre survival… Hoe zal dit aflopen…?

Offerte aanvragen